Bepanthen

Samen op reis

Samen op reis

Blog

Wie bent u?

  • Zwanger
  • Baby's en Ukkies
  • Peuters tot Pubers
  • Volwassen
  • Senioren
  • Professionals

Moeder Lilian (43 jr) schrijft voor Bepanthen elke maand herkenbare verhalen over haar kinderen Joaquin (7 jr), Yannick (6 jr) en India (3 jr).

We gaan op reis. Samen. Mijn dochter India en ik. En ook nog eens in het vliegtuig. Daarin is ze met haar bijna twee jaren levenservaring nog nooit geweest. Over twaalf uur zijn we in Singapore. Daar brengen we twee weken door bij een vriendin. Mirjam Palmboom noemt mijn dochter haar. Vanwege de palmbomen rond het zwembad bij haar huis.

Maar eerst moeten we die vlucht nog door zien te komen…

We denken samen lang na over wat we nodig hebben. Pinkie, haar zachte konijntje, boekjes, kleurboekjes en stickerboekjes. Die laatste is zeker geschikt voor 20 minuten lol en met een paar kleurpotloden en stiften misschien wel drie kwartier. Pfff.

Ook mijn plastic vloeistoffenzakje pakken we samen in. Appel-banaan knijpfruitzakjes, waterflesje, tandpasta en het tubetje van Bepanthen Baby Zalf. Daar smeren we later in het vliegtuig samen met een getuite mond onze droge wangen mee in. Wat kan je huid toch uitdrogen in een vliegtuig. Die zak met tubes fascineert haar minstens even erg als haar eigen zakje met speelgoed. Aandachtig bekijkt ze de tube van Bepanthen met de baby en z’n beentjes in de lucht. ‘Voor baby’s,’ zegt ze met een stem die er geen twijfel over laat bestaan dat zij daar niet meer toebehoort en mikt de tube weer terug in het zakje.

Onze plek in het vliegtuig ziet er veelbelovend uit. Ze heeft haar eigen stoel en genoeg ruimte bij onze voeten voor het uitstallen van haar bakjes en ander klein speelgoed dat ze in het tasje heeft weten te proppen. De maaltijd die we voor haar overhandigd krijgen, stelt teleur. Vooral potjes babyvoeding. ‘Voor baby’s’, zo keurt ze weer stellig af.

We kijken een tekenfilm, ze eet drie happen van mijn maaltijd en krult zich tot mijn verbazing al op in m’n schoot, met Pinkie in haar armen. Ze draait, ze strekt zich, ze glijdt van m’n schoot, ze kruipt weer terug, draait, strekt en vindt na een half uur gewurm eindelijk haar plekje. Eindelijk rust. Voor haar en voor mij. Ik zet m’n koptelefoon op en ga tevreden naar een film kijken.

Nog geen half uur later vliegt er een armpje verschrikt de lucht in en schiet m’n koptelefoon van m’n hoofd. India is wakker en niet in een goede bui. ‘Billen kriebel’ verklaart ze en hopt met een gekwelde blik van haar ene beentje op de andere. We vertrekken naar de wc, gewapend met luier en billendoekjes. Haar billen zijn rood en geprikkeld. Iets wat ze normaal gesproken niet heeft. Begeleid door gepiep gaat de luier om. Ik beloof haar dat het goed komt en na haar eerste verzet besluit ze me toch te geloven. Samen hupsen we terug naar onze stoel. Ik omdat ik de stemming erin probeer te houden, en zij vanwege haar schurende billetjes.

Het zakje vol met vloeistoffen komt tevoorschijn en na even rommelen ook de tube van Bepanthen met de bekende roze baby met de zwaaiende beentjes in de lucht. ‘Voor baby’s?,’ zegt ze vragend. ‘Ja,’ zeg ik, ‘voor baby’s maar ook voor hele grote meisjes met kriebelbillen. ‘ Even later, ingesmeerd en wel, lezen we samen gezellig een boekje met flappen en geluidjes. ‘Soms ben ik wel baby,’ mompelt ze en kruipt tevreden tegen me aan. ‘Maar ook een groot meisje.’

Ik neem voor dat we bij terugkomst in Nederland snel Bepanthen Beschermende Zalf gaan aanschaffen. Een tube voor grote peutermeisjes.

KOAG: 80-0817-1245